→ بازگشت به پایگاه رشددیتینگ بین‌فرهنگی

تخصص‌هایی که پشت مرز جا ماندند: وقتی هویتِ شغلی ما نیازمند ترجمه می‌شود

فاطمه روحانی۱۲ آبان ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه مطالعه

روزهای اول مهاجرت پر از شور و دویدن است، اما خیلی زود لحظه‌ای فرا می‌رسد که در خلوت خود می‌نشینیم و از خود می‌پرسیم: «من اینجا واقعاً چه کسی هستم؟» ما با چمدان‌هایی پر از امید، سال

  روزهای اول مهاجرت پر از شور و دویدن است، اما خیلی زود لحظه‌ای فرا می‌رسد که در خلوت خود می‌نشینیم و از خود می‌پرسیم: «من اینجا واقعاً چه کسی هستم؟» 

ما با چمدان‌هایی پر از امید، سال‌ها تجربه و مدارک تحصیلی که برایشان جوانی‌مان را گذاشته‌ایم از مرزها عبور می‌کنیم؛ اما گاهی می‌بینیم که در سرزمین جدید، انگار تمام آن برگه‌های اعتبار در همان چمدان‌ها در سکوت منتظر می‌مانند. ناگهان با این واقعیتِ سرد روبه‌رو می‌شویم که تخصص و جایگاهی که سال‌ها با آن در جامعه شناخته می‌شدیم، در این سیستم تازه به زمان زیادی نیاز دارد تا دوباره به رسمیت شناخته شود.

دردی که در این روزها تجربه می‌شود، فقط غمِ پیدا نکردن یک کار دلخواه نیست؛

این یک دلتنگیِ پنهان و عمیق برای هویتی است که سال‌ها با آن زیسته‌ایم. وقتی کسی سال‌ها یک متخصص، معلم یا مدیرِ مورد احترام بوده و حالا برای گذران زندگی ناچار می‌شود در مسیرهای شغلی متفاوتی گام بردارد، در واقع دارد با چالشی درونی برای حفظ هویت خویش دست‌وپنجه نرم می‌کند. انجام دادنِ کارهایی ساده‌تر در فضاهای غریبه، برای کسی که سال‌ها تسلط و مهارت بالایی در حرفه خود داشته، شبیه به ایفای نقشی است که با توانمندی‌های اصیل او فاصله‌ی زیادی دارد.

این تغییرِ جایگاه، بغضی خاموش است که گاهی گلویمان را می‌فشارد؛ مخصوصاً در لحظه‌هایی که کسی در محیط جدید از ما می‌پرسد «شغل شما در اینجا چیست؟».

 ما در کشمکشِ مداومِ بین پذیرشِ شرایطِ امروز و دلتنگی برای جایگاهی که در گذشته داشتیم، احساس می‌کنیم در این شلوغیِ جدید کمی غریبه و نامرئی شده‌ایم. دلمان می‌خواهد فریاد بزنیم که ما چقدر توانمند بوده‌ایم و چه کارهای بزرگی از دستمان برمی‌آید.

اما اگر شما هم این روزهای سنگین را می‌گذرانید، باید به یک حقیقتِ بزرگ دلگرم باشید: این توقفِ موقت، هرگز نشانه‌ی کمرنگ شدن ارزش‌های درونی شما نیست؛ بلکه نمایشی از نهایتِ جسارت شما برای شروعی دوباره است. شغلی که امروز برای ساختنِ زندگی‌تان در پیش گرفته‌اید، تنها پلی است برای عبور از یک دوران گذارِ سخت. کاری که امروز با صبوری انجام می‌دهید، نشان‌دهنده‌ی شجاعت شماست که حاضر شده‌اید برای ساختنِ فردا، با واقعیت‌های امروز انعطاف‌پذیرانه و سرسختانه روبه‌رو شوید. 
تخصص و ارزش شما محو نشده، فقط در حال گذراندن یک فصل جدید است و روزی دوباره جوانه خواهد زد؛ اما این بار بسیار پخته‌تر و ریشه‌دارتر از قبل.